| تبليغات | X |
...
والا نمي دونم چي بگم... اوضاع بي گازي و سرما رو كه خودتون بهتر مي دونين.
يعد ۱۲ سال اينجا برف اومده ولي اينقدر هوا سرده كه ادم حتي مي خواد بره برف بازي اميدي واسه ي برگشت به يه خونه ي گرم رو نداره!
اينجا خونه ها ناجور سرده... همه با شال و كلاه!
خونه ها اغلب كرسي... ادم ياد خونه ي شمسي خانوم مي افته. همه تو يه اتاق جمع شدن! ۵ شنبه يه چند تا از دوستامون اومده بودن خونه ي ما حموم!!!! چون اون روز وضعيت گاز ما نسبت به بقيه بهتر بود! ( مي شد غذا پخت! )
اينم بگم كه يكي از اشناهامون زير كرسي برقي سوخت و براي هميشه .... :(
۲ تاي ديگه از دوستامون هم ( از يه خونواده ي ديگه) زير كرسي دچار سوختگي درجه ۳ شدن.
شنيديم يه نوزاد ۷ ماهه هم از سرما ... :(
خدايا نمي دونم چي بگم... اينقدر سرد بود كه ادم حاضر بود فشار و تحمل كنه ولي (شرمنده) WC نره!
نون هم كه كمترين غذاي مردم بود به سختي گير مي اومد... بعضي جاها كه پخت نمي شد اصلا ... بقيه هم صف هاي عريض و طويل ... كه معمولا هم دعوا و ...
دانشگاهها كه همچنان تعطيل تا ۱ ام.
خلاصه اوضاع اينه!
قدر خونه هاي گرمتون رو بدونين. :)
از ديروز اوضاع كمي بهتره.
نوشته شده توسط ش در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 | موضوع: 
والا من كه موندم...
يه دوست جديد هم پيدا كردم كه خيلي روحياتش با من جور در مياد و از اون ادمايي كه حرفاش جاي فكرداره.
من هميشه يه جري بودم و هستم كه ادماي تعريف شده خيلي جذبم نمي كنن و نا خوداگاه به طرف ادمايي كشيده مي شم كه با بقيه متفاوتن. دوست دارم از ارتباطم يه نتيجه اي بگيرم... يه چيزي بدست بيارم... حوصله ندارم با كسايي برخورد داشته باشم كه رفتار و حرفاشون رو پيش بيني كنم.
شايد يه عيب بزرگ باشه ولي تا الآن هيچ راهي واسه از بين بردنش نتونستم پيدا كنم.
بازم يه اتفاق هايي افتاده و كارايي كردم كه حس مي كنم خيلي بي ارادم. كاش مي تونستم كاري بكنم.
فعلا دارم ۲ تا كتاب مي خونم... و تمريناتش رو انجام مي دم.
ديگه همين ...
نوشته شده توسط ش در چهارشنبه دوازدهم دی 1386 | موضوع: دانشگاه خبري نيست... پرنده پر نمي زنه ... امروز تحويل كار داشتيم و ديگه تموم تا ۲۲ ام كه امتحانا شروع مي شه.
حالم تقريبا خوبه... يه وقتايي باز يه چيزايي بهم فشار مي ياره ولي با توصيه ي دوست خوبم "يه آدم" درسته كه گذشته سخت بوده ولي كلي فرصت هست تا ادم عشق كنه و كيف دنيارو بكنه... بايد سعي كرد كه فكر نكنيم.
راستي مدل اتاقم هم عوض كردم. كاغذ ديواري و اين حرفها... با اينكه هنوز كامل نيست و خيلي كاراش مونده ولي خيلي روحيم رو عوض كرد.
ديگه اينكه مدل موهام هم... و اينها ۲ تا مسئله بود كه فكر مي كنم تنوع حاصل از اون اثر خوبيم روم داشت.( شايد مسخره باشه البته)
از دوستم هم كه ... به توصيه "يه آدم" گوش دادم البته نه همون موقع ! ولي برام عادي داره مي شه.
ولي يه جوريم كه اگه باز يه مشكلي برام پيش بياد همه چي باهم مي ياد تو ذهنم و ياد اين مسئله هم مي افتم.ولي وقتي ذهنم مشغول و حالم خوبه ديگه برام مهم نيست كه چه برخوردي كرده باهام.
شايد خصوصيت بدي باشه...
به خاطر همين هميشه بايد خودم رو مشغول نگه دارم... حالا يا مشغول به يه فكري يا كاري.
ولي خيلي دنبال اينم وسعيم براي خودسازي بيشتر به اين خاطر كه اعتماد به نفس و خود باوري -اي پيدا كنم كه از درون ريلكس باشم و دنبال سوژه هاي بيروني نباشم... كه بتونم هميشه آرامش داشته باشم.
دلم مي خواد اينجا از چند تا دوست تشكر كنم:
* از "يه آدم" عزيز ...به خاطر توصيه ها و راهنماييهاي مفيد و منطقي-ش ... و اينكه هيچ وقت تو اين چند ماهي كه مي نويسم تنهام نذاشته.
*از نيلوفر دوست داشتني ام ...كه با حرفاش تو اين چند ماه پر دغدغه اي كه داشتم ارومم مي كرد.
* از ماناي مهربون... به خاطر لطفش ... كمتر كسي تو اين دوره پيدا مي شه كه بخواد اينجوري به ادم لطف كنه.
دوستون دارم
نوشته شده توسط ش در دوشنبه سوم دی 1386 | موضوع: dirooz bf e yeki az doostam gheybesh zade bood mobilesham javab nemidad , kholase dooste aziz e man kolli in daro oon dar zad, kolli ham asabaani o narahat , va shakho shoone haii ke poshtesh mikeshid, va kamelen ham maloom bood ke pichoonde shode,in agha ba'd ham ke peydash shod doorooghaii sare ham kard ,hatta manam ke kheili darjaryane ertebateshoon naboodam motevajeye sehat nadashtanesh shodam. va maloom shod ke in avalin bar ham naboode ke ye hamchin jaryaani pish umade...
be in fekr mikonam ke vagh'an control che ma'naii dare?
2 nafar ke baham ye rabeteii ro shooroo mikonan (hala che doosti ya ezdevaj) mosallaman alagheii dar kar boode , va gofte ya na gofte nesbat be ham mote'ahhed shodan ,vali inke bekhaan hamdigaro control konan ke kojaii o chi kar mikonio ...?! vagh'an che mafhoomi dare?
tooye in no' ertebat asl ehsasi ke beyne 2 nafar vojood dare , va har kodoom az oonha ham dar ghebalesh bayad khodeshoon ehsase mas'ooliyat konan na az tarse tarafe moghaabel, ehsaasi ke bekhad az rooye tars o ejbaar bashe che arzeshi dare?
vaghti yeki be har dalili eshgho ehsasesh kamo kamtar mishe control ya bazkhaast o ellatjoooii komaki mikone?, dalil avordan hatta agaram vagheyyat bashe o bahane nabashe ahammiyate chandaani nadare mohem oon dargiriye atefie ke az beyn rafte.
mozoo ine ke ma kheili jaha hadaf az karemoon ro faramoosh mikonim? hadafemoon az doosti chie? reghaabat? be khaak neshoondane harif?! mage gheyre az ine ke hadafe doosti dar darajeye avval tabadole ehsase? peyda kardane poshtvaneye ma'navi? daryafte aramesh too in hame dargiriyo sardargomio naa amniye atefi? khob age inaast pas chera vaghti too ye ertebati ke behesh nemiresim be jaaye inke edamash nadim , khodemoono dargire majerayii mikonim ke dar nahayt be hichi nemiresim, manzooram be oon dasteii ke vaghti fahmidan tarafe moghaabel dige mayel be edame nist vel kon nistan va harjoor shode mikhaan 2bare vasl beshan va agaram natoonestan hameye vojoodeshoon mizaran ke enteghame ehsase az dast raftashoono begiran. nemigam hamchin sharayeti sakht nist, ettefaghan aghidam ine ke hichi badtar az in no shekast nist vali akhe jangidan faydash chiye? farzam sabet shod ke taraf eshtebah karde , khob ... be chi miresim ? injast ke migam hadafe asli gom mishe!
2nafari ke baham hastan yekishoon bade ye moddat hes kone ke nemitoone mesle ghabl baashe behtarin kaar chie? inke bekhaad be zoor va az rooye rodarvasio delsoozi too in ertebaat bemoone ham bekhodesh zolm karde ham be tarafe moghaabelsh, chon na khodesh razi mishe na tarafesho mitoone mesle halati ke vagh'an ashegheshe raazi negah dare. hatta agaram naghsh bazi kone bade ye moddati kam miyare, chon khodesh hessio ke mikhad daryaft nemikone va injaast ke paye nafare 3vvomi miyare vasat ke betoone aval khodesho razi kone ta betoone filme khoobi baraye tarafesh ...
nemishe goft inke kam avorde mihaast az ebteda varede in ertebaat nashe , ya masalan moshkele khodeshe, ya ashie ke khodesh pokhte o in harfaa! ina ta ye moddati momkene dele adamo khosh kone ke be farz daram enteghaam migiram , bezar befahme o ..., vali ki zarar mikone? harchi bishtar in rabete pish bere zararesh vase jofteshoon bishtare ,
kholase inke hamishe be in fekr mikonam doroste ke zire paa gozashtane ye ta'ahodi kheili door az ensaniyate vali inke bekhaym tazahor be mote'ahhed boodan bokonim na tanha door az ensaniyate hatta farsang ha ham bahash fasele dare.
age ye lahze manteghi fekr konim ... hameye ma ye bar ke bishtar be donya nemiyaim , bayad in hagho dashte bashim ke lezzat bebarim va az zendegimoon estefade konim , vaghti khodemoono jaaye tarafe moghaabel bezarim mifahmim ke oonam hamin hagho dare , sakhte vali nabayad azash delgir shod ... too doost dashtano ashegh boodan ejbaari dar kaar nist . bayad ghabool konim ke har kesi haghe entekhaab dare va hatta agaram jodaii baramoon sakhte bayad bedooinm ke ekhtiyare tanha nimi az ye rabete marboot be mast va faghat mitoonim baraye hamin meghdaresh tasmim giri konim na bishtar... agaram eshgho doost dashtanemoon khaleso vagheiiye bayad aramesho rezayate tarafe moghabelemoon ro bekhaym va rahatesh bezarim.
ma'nie doost dashtane faregh az hargoone asir kardan ine.
(albate az nazare man )
vali ye mozoo'e dige ine ke chi kar kard ke 2 ye ertebaat 2 taraf az ham khaste nashan va ye eshghi dar eyne hal ke ejbaari dar kaar nist , ba davaam bashe?
نوشته شده توسط ش در شنبه بیست و چهارم آذر 1386 | موضوع: Dige hatta dastam be neveshtanam nemiyad.
Alan 2 hamin lahze age bekham hessamo begam ?! nemidoonam!
Inke za’f too vojoode khodame… shakhsiyate za’eefi daram.
Tarsoo… bi erade… kam tahammol… sar dargom… bi hoviyyat… monzajer…bi hosele… bad akhlagh… damdami mezaj… kheili az khodam badam miyad… vagh’an be in natije miresam ke halam az khodam baham mikhore… mehraboon hastam vali jadidan hes mikonam mehraboonimam maloom nist vagheiie ya ….
Ghati kardam…
Be khatere hamine ke hamishe doost nadashtam zendegi konam… hame chi be nazaram bi ma’nie…
Khaste shodam az tamoome rooz haii ke ba gham gozashte…
Gozashtam vagh’an bad boode… doost nadaram be yad biyaram…
Sakhtiye ziyadi ro tahammol kardam… shakhsiyate hassasi ham dashtam va az hame chi zarbe khordam…
Kheili chiza o harfa too delam hast… kheili… hoseleye bahs kardan ba kesio ham nadara
Bachegie khoobi nadashtam, hamishe too davao moshajere… nemitoonestam khaste hamo begam… ziyad mifahmidam va vaghti ezhare nazar mikardam mamoolan baham barkhorde khoobi nemishod… az bachegi yani senne 9, 10 salegi hamishe be naboodan fekr mikardam… rooz haye na omidi … roozaii ke az shab shodanesh mitarsidam.. ye roozaii ke aslant doost nadashtam biyam khoone, madresaro doost nadashtam vali doost ham nadashtam bargardam khoone… stress, negarani, na amnie atefi… ekhtelaf sennim ba khaharaam ziyad juri ke oona ham moshkelate khodeshoono dashtan va az tarafi asaabe khoord az ozaye khoone va manam aslant bahashoon samimio rahat naboodam…
Nacharan ba doostaam samimi boodam ke albate doostaye khoobi ham dashtam vali hichvaght az in javve khoone barashoon tariff nemikardam.
Nemitoonam begam cheghadr sakht bood… yani az vaghti ke yadam miyad panahe atefie monasebi nadashtam hamishe khodam boodamo fekraye khodam… hamishe dar hale boghzo… be sheddat ehsase tanhaii mikardam … ahle baazi ham naboodam chon hoseleye hamsenno salaye khodamo nadashtam dust dashtam ba bozorga basham.. baazi ham hamishe tanhaii bood ke oonam dar naghshe ye madar ke ba sakhti bachasho bozorg mikone ya inke ye zani ke ertebate khoobi ba shoharesh dare… vali az bachegi ye ro’yaii too zehnam dashtam ke hamishe bahash zendegi mikonam… shayad az senne 7,8 salegi in ro’ya ba man hast… ye zendegie aroomo asheghaane… ba joz’eeyatesh tasavvor mikardam… alan ke fekr mikonam baram kheili jaalebe too oon sen hame be chi fekr mikonan man be chi fekr mikardam!
Hich vaght doost nadaram bache dar besham… chon fekr mikonam bakhshe a’zame mas’ooliyate zendegie ye nafar daste adame va bayad kheili moragheb bood va vagh’an mitarsam. Chon khodam arameshi ro hes nakardam ke bekham oono be becham montaghel konam va khodam za’fe shakhsiyat daram… va hes mikonam age koochektarin naghsi too shakhsiyatesh ijad beshe moghasser manam … va in kheili bade ke ensaanio mesle khodam ba kambood varede in donya konam… chon hatta nemidoonam bayad chi kar konam ke dar eyne haal ke por tavagho nashe kambood ham nadashte bashe! Mohite garme khoonaro
hes nakardam va nemitoonam sharayete injoorio baraye ye nafare dige faraham konam.k
va kholase inke ye moddate ghati kardammmmmmm
نوشته شده توسط ش در یکشنبه یازدهم آذر 1386 | موضوع: the good things in life are like
the birth of a child
!!!ninety percent waiting
نوشته شده توسط ش در شنبه دهم آذر 1386 | موضوع: نمي دونم چي بگم؟
كلا بي حو صله و خسته ام.
با خودم در تضادم... از تا بستون كه تصميم گرفتم تغيير كنم تو خيلي جاها بهتر عمل كردم... خيلي وقت ها سعي كردم سخت نگيرم... ولي هر چند وقت دچار تضاد مي شم... خيلي فكر مي كنم...خيلي زياد.
روزاي اول دانشگاه از جو بچه ها ناراضي بودم كه البته هنوزم هستم ... اون موقع سعي مي كردم خودم رو در نقش يه ادم فعال نشون بدم... فعال و صميمي... تو اين راه موفق بودم... ولي بعد يه مدت به خودم گفتم كاش خودمو اروم نشون مي دادم ... از اين ادمايي كه سرشون به كار خودشونه و ديگه هيچي !... هميشه از اينجور شخصيت ها خوشم ميو مد ولي خوب خميره ي من اينجوري نيست. خلاصه به اين نتيجه رسيدم : درسته كه فاز فكري من با اونا فرق داره ولي حالا كه قراره ۴ سال باهاشون باشم از اول يه جوري رفتار كنم كه به خودم خوش بگذره و راحت باشم. ديگه اين شد كه با همه جور شدم و از اينكه روم حساب مي كنن راضيم.
از دوستم هم بگم ...
راستش تو اين يه ماه و نيمي كه باهاش در ارتباطم روزاي خيلي بدي رو گذروندم ... از اينكه حس مي كنم يه نفر فقط براي برطرف شدن عذاب وجدانش برگشته و عذر خواهي كرده خيلي اذيت مي شم.
ولي خوب بازم خدا رو شكر مي كنم كه راه ارتباطي اي وجود داره...
گاهي وقت ها وسوسه مي شم كه اس ام اس ... و اغلب هم با برخورد خوبي كه حس مي كنم ناشي از اجباره روبرو مي شم... از امروز تصميم گرفتم كه تا خودش حالم رو نپرسيده من چيزي نگم چون تا الان دقيقا بر عكس بوده و هميشه من احوالپرسي كردم ... چون دوست داشتم بدونه كه باهاش مشكلي ندارم و بخشيدمش و مثل دوستاي ديگم روش حساب مي كنم ولي حس مي كنم مثل هميشه كه با اين كارم باعث شدم طرف مقابلم به ارزش گذشتي كه كردم پي نبره و فكر كنه كه خيلي كار ساده بي اهميتي براي من بوده كه بخوام از كارايي كه كرده چشم پوشي كنم...
به نظرتون چي كار كنم؟
اخه خيلي سخته كه بعد اين همه مدت يكي برگرده ولي بخاطره يه سري چيزا ناچار باشي يه جوري نشون بدي كه اصلا برات هيجان انگيز نيست... البته من تو اين مدت تقريبا هر ۲ ۳ روز يه بار ۲ ۳ روز پشت هم اس ام اس (Send 2 all ) براش مي فرستادم كه بدونه به يادشم و حالش رو مي پرسيدم ولي الان حس بدي از اينكارم دارم ... ديگه هيچي نگم خوبه؟ عجب بساطيه! نيست يه جوره ... هست يه جوره!
درسته كه مي گن دو چيز در زندگي مصيبته: اول نرسيدن به ارزوها... دوم رسيدن به اونها!
نوشته شده توسط ش در شنبه دهم آذر 1386 | موضوع: ۲ سالي كه هميشه به يادش بودم ... نگرانش بودم ... خيلي از شبها براش دعا مي كردم. براي اينكه بتونه مسير درستي تو زندگيش انتخاب كنه... اينكه ارامش داشته باشه و حتي اگه هيچ وقت باهاش ارتباط نداشته باشم از اينكه يه روزي دوستم بوده بهش افتخار كنم.
من خيلي دوستش داشتم...
نوع دوست داشتنم رو نمي دونم چطور بايد بگم... ولي همين قدر بگم كه وقتي رفت حس مي كردم واقعا يه هم خونم رو از دست دادم. يه حس متفاوتي كه نسبت به دوستاي ديگم داشتم. همونقدر كه تو ارتباط يه برادر خواهر هيچ وقت غرور معنا پيدا نمي كنه و بخاطر اينكه وجودشون به هم وابسته هست كينه و ... مفهومي نداره و به اين خاطر گذشت كردن و ناديده گرفتن خيلي مسايل راحت تر مي شه.
امكان نداشت يه روز به يادش نباشم...
ولي در طي چند ماه فوق العاده سخت با به وجود اومدن يه سري مسايل كه شايد براي من خيلي گرون تموم شد( به قيمت ۳ سال از مهمترين سالهاي زندگيم و تغيير مسير آيندم... چون نتونستم تو حساسترين مقطع زندگيم درست درس بخونم در حاليكه هميشه از نظر دزسي تاپ بودم.) ارتباطمون كم و كمتر شد و بهتر بگه توي اين ۱ سال ديگه هيچ خبري ازش نداشتم ...
با وجوداينكه خيلي وقت ها به يادش بودم ... با وجود اينكه زندگيش و درست بودن مسيري كه انتخاب مي كنه خيلي برام مهم بود ... با وجود اينكه حتي فكر اينكه ممكنه خوب نباشه برام واقعا سخت بود... و خيلي وقتها اونقدر دلم تنگ مي شد كه اشكم در ميومد ... و علي رغم حسي كه نسبت بهش داشتم...
چون پل ارتباطي مناسبي نداشتم كه حتي فقط بدونم حالش چطوره و چي كار مي كنه و هميشه به اين فكر مي كردم كه اگه واقعا براي من ارزش دار ه بايد او نجور ي رفتار كنم كه به صلاحش باشه ... با خبر شدن از حالش به واسطه ي يكي كه شايد خيلي مطمين نباشه و باز يه مساله ي بزرگ درست بشه فقط باعث مي شد بيشتر اذيت بشه.
ناچار بودم سكوت كنم... سخته... اينكه بخواي در برابر قضاوت نا درستي كه در موردت مي كنن سكوت كني.. اينكه دربرابر حرف هايي كه واقعا برات سنگينه سكوت كني... اينكه با وجود اين همه سوال و ابهامي كه برات وجود داره سكوت كني... و نه تنها سكوت كني حتي براي بدتر نشدن اوضاع مجبور بشي خيلي مسايل رو به گردن بگيري و خودت رو مقصر جلوه بدي و بعد هم كلي حرف بشنوي...
شايد اشتباه به نظر بياد ولي هميشه فكر مي كنم حتي اگه بدترين ها رو هم بهت نسبت اگه واقعا اين نباشي در نهايت همه چي روشن مي شه ... ممكنه زمان بخواد ولي بالاخره يه روزي كه اصلا فكرش رو نمي كني ...
همين الان كه دارم مي نويسم اشكم در اومده... تو كار خدا موندم...
ياد شبهايي مي افتم ( به خصوص اين ۱ سال اخير) كه براش دعا مي كردم... يه روز خيلي اتفاقي شنيدم كه شبها خوابش نمي بره ... فقط همين يه جمله برام كافي بود كه هزار جور فكر بياد سراغم كه كنه مشكلي داره ... اون شب كلي گريه كردم ... كلي از دنيا شاكي شدم كه اخه چرا وقتي يه نفر برام اينقدر اهميت داره و نگرانشم بايد يه شرايطي پيش بياد كه هيچ كاري نتونم براش انجام بدم... حتي يه احوالپزسي ساده...
يه روز با خودم تصميم گرفتم با يه پروفايل ساختگي باهاش ارتباط برقرار كنم ... و هيچ وقتم صداشو در نيارم كه واقعا كي هستم... فقط به اين خاطر كه چون تا حد زيادي با روحيه اش اشنا بودم بتونم اگه مشكلي داره در حد صحبت كردن كمكش كنم. كه خيالم راحت باشه .
تابستون امسال اتفاقي بدون خونواده رفتم مشهد ... اونجا هم كلي براش دعا كردم.به نيتش نماز هم خوندم...
تا فرصتي پيش ميومد با مديتيشن و ... براش ارامش ميفرشتادم حتي زمانيكه درس مي خوندم . شايد ديگه بتونين نوع حسم رو متوجه بشين... دقيقا مثل يه خواهر كه شديدا نگران برادرشه.
چون من چند بار قبل اين ۱ سال قدم اول رو برداشته بودم ولي از برخودش حس كرده بودم كه بايد برگردم عقب و به همين خاطر ديگه نبايد اين كارو مي كردم...
.و هميشه و هميشه از اين مي ترسيدم كه نكنه يه زماني خيلي دير بشه و من افسوس بخورم كه چرا؟؟؟؟؟
بدتر از همه از زندگي و شرايطي كه برام پيش اومده بود دلم مي گرفت...
نمي گم خيلي خوبم يا هيچ ايرادي ندارم... يا همه ي كارام درست بوده... نه اصلا...
اما خالص بودم... خيلي مسايل رو ناديده گرفتم... تمام سعيم رو كردم كه احترامي كه هست از بين نره.
تا جايي كه غرورم رو له كردم...
چه روزاي سختي بود... بدترين روزاياين ۲۰ سال زندگيم رو تو اين ۳ سال گذروندم...بماند كه چه اتفاق هاي ديگه اي كه افتد و بهتر بگم تو اين مدت انواع شكست هارو تجربه كردم كه شروعش با اين شكستي بود كه تو اين ارتباط ...
( يه روز تو يه پست همه چي رو توضيح مي دم)
فقط اين رو بگم كه با شروع دانشگاه داشتم سعي مي كردم كه يه سزي از فكرهارو بذارم كنار ... مي خواستم تموم خاطرات اين ۴ ۵ سال رو كه دوستم به نوعي وجودش حس مي شد رو از ذهنم خالي كنم.و فقط به چشم يه اشنا لهش نگاه كنم.
چون با هر اتفاقي نا خوداگاه ميومد تو ذهنم...
يادم مياد ۲۱ مهر بود كه بعد چند وقت خواب جالبي در موردش ديدم... و ۲۳ مهر بود كه در كمال نا باوري قدمي برداشت كه بي نهايت برام ارزش داشت...
باورم نمي شد... هم خوشحال بودم از اينكه يه دوست قديميم برگشته و هم يه حس عجيبي داشتم. نمي ونستم بايد باور كنم يا نه...
يه روز واقعا خسته كننده تو دانشگاه ... ساعت ۵ با كلي خستگي داشتم بر مي گشتم خونه كه ... چطور ممكن بود؟! نمي تونم بگم چه حالي داشتم ... انگار يهو مغزم خالي شده بود... حتي تصورش هم برام غير ممكن بود ... چون من دوستم رو خوب مي شناختم ... مي دونستم حتي اگه قلبا هم با من مشكلي نداشته باشه براش سخته كه ...
از دوستم ممنونم...
خدارو شكر ...هميشه وجود كينه رو تو دنيايي كه نمي دونيم تا كي ميخواد تحملمون كنه و كي وقت خداحافظيمونه برام نا مفهومه.
از خدا ممنونم... تو اين سه سال خيلي بيشتر بهش نزديك شدم ... و با تمام وجود اين رو درك مي كنم كه مي گن :(( ادما با داشتن غم انسان مي مونن)).
خيلي وقتها تجربه ي تاريكي براي يكنواخت نشدن لذت روشنايي لازمه!!!
نوشته شده توسط ش در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386 | موضوع:
تحمل زندگي سخت است ولي نبايد چنين وضعي را اقرار كرد.
"نيچه"
نوشته شده توسط ش در دوشنبه دوم مهر 1386 | موضوع: يك شنبه ۱ مهر ۱۳۸۶
........................................................................................... بنده رسما دانشجو شدم!
از شب پيش مقنعه و ... اماده ... مرتب...
صبح ساعت ۶:۲۰ بيدار شدم ... ۷:۱۵ با دوستم دم ايستگاه تاكسي قرار گذاشته بودم . يكي ديگه از دوستام هم چون بلد نبود قرار بود بياد خونمون با هم بريم.
ديگه تا حاضر شم ( ۱۰۰ بار جلوي اينه و ...) و دوستم هم برسه شد ۷:۱۰ و ما هم تا ايستگاه بايد يه مسيري رو پياده مي رفتيم ... از ترس اينكه دير نرسيم بهترين راه ممكن كه دويدن بود رو انتخاب كرديم!!!! :)))))
اگه بدونين ما ۲ تا چقدر مسخره بوديم ... من جلوتر مي دويدم !!! و هر ۵ ثانيه بر مي گشتم پشتم رو نگاه مي كردم ببينم دوستم مي ياد يا نه! وقتي رسيدم دم ايستگاه اون دوستم رو ديدم يهو جفتمون برگشتيم ديديم دوستم كه دنبالم مي اومد غيب شده!!! اين ور و اون ورو نگاه كرديم ديدم نه خيــــــــر !!! خبري از خانم نيست... زنگ زدم ديديم بــــــــــــــــــــــــــله! خانم واسه خودش رفته اون ور خيابون بعد جلوش رو نگاه كرده ديده من نيستم!!!
سوار تاكسي شديم ۷:۳۰ رسيديم به سرويس دانشگاه ... نشستيم تو اتوبوس حالا از هر چند تا دختري كه سوار مي شد يه نفر رو مي شناختم! اينجا هم تبريك دست از سرم بر نمي داشت !!!
خلاصه ساعت ۸ رسيديم دانشگاه...
جاتون خالي همه ي ترم بالايي هايي كه روزاي ثبت نام ديده بودم و خيلي بد به نظر مي اومدن كلي به خودشون رسيده بودن! ولي از شانس بدشون من با اون قيافه ديده بودمشون و ديگه فايده نداشت!!! D:
همه به ما كه قيافه هاي جديد بوديم بدجوري نگاه مي كردن!
كلاس ما ساختمون علوم پايه بود كه تقريبا وسط دانشگاهه... رسيديم به كلاس ماشالله دختـــــــر!!! بعد نيم ساعت نشستن گفتن كلاستون اينجا تشكيل نمي شه و بايد برين از مسيول اموزش بپرسين !
مسيول اموزش همون اقايي بود كه روز ثبت نام اسمم رو خوب ياد گرفته بود... حالا اموزش هم كلي با ساختمون علوم پايه فاصله داشت... ۵ ۶ نفر پا شديم رفتيم اموزش كل ... گفتن ما خبر نداريم ! اون اقا تو ۸ واحدي هستن! واااي ۸ واحدي اون ور دانشگاهه!!!
يكي از بچه هاي ترم بالايي رو خدا رسوند كه نجاتمون داد و با ۸ واحدي تماس گرفت ... گفتن كلاس ۳۰۲ ! يعني ساختمون هاي اول دانشگاه!!! ما هم( همون ۵ ۶ نفر) از اين ساختمون به اون ساختمون ! رسيديم نزديك ميدون اول ( فكر كنين چقدر راه رفته بوديم!) رومون هم نمي شد از ترم بالايي ها بپرسيم! بعد كلي گشتن بالاخره رسيديم به يك ميني امفي تياتر!!! ... اينم از كلاس ما!
به غير از ما هيچ كدوم از بچه ها هنوز نيومده بودن بعد ۱۰ ۱۵ دقيقه اونا هم پيداشون شد. يكي از پسرها هم كه با ساكشون تشريف اورده بودن !( البته بيچاره خوب منتظر خوابگاه بود ولي تو اون جوي كه همه منتظر كوچكترين حركت هستن يكم مضحك به نظر مي اومد!)
خلاصه اينكه ساعت ۵/۹ بود و از جناب دكتر ... خبري نبود... كلاس بعدي هم كه ...
منم منتظر موندم تا كلاس دوستم تموم بشه با هم برگرديم... با اينكه اونم ورودي جديد بود ولي هر دو تا كلاسشون تشكيل شد! تو اين فاصله تنها اين ور اون ور رفتم... بالاخره بچه هاي كارشناسي ارشد رو ديدم به نظرم خوب مي اومدن! ( خدا رو شكر ۴ تا ادم ديدم دلم وا شد!)
ديگه ۵/۱۱ بود كه كلاس دوستم تموم شد. استادشون از كلاس اومد بيرون. صحنه اي كه خيلي تو ذوق مي زد دمپايي هاي استاد بود!!! ... وااااي استاد شيمي اونم با دمپايي!!!
تا ۱۲ اين در و اون در زديم تا بالاخره گفتن امروز سرويس دانشگاه براي برگشت مي اد. خوشبختانه همون موقع اومد ... ۵/۱۲ ايستگاه پياده شديم و تا دوستم رو جابجا كنم تقريبا ۱ خونه بودم.
تو راه فقط به اين فكر مي كردم كه اين ۴ سال درس بخونم و براي فوق حداقل از اينجا كنده شم!
چون به جز درس خوندن فعلا انگيزه ي ديگه اي از رفتن به دانشگاه ندارم.
ـ اينم از روز اول !
ولي عجب روزي بود ها!!!
نوشته شده توسط ش در دوشنبه دوم مهر 1386 | موضوع: 